To wilcze doły. Prawdopodobnie założenie było takie, że ma to być nowatorska i oryginalna forma musicalu generacji 2.0, opartego na wymieszaniu elementów współczesnego świata realnego i fantastycznego (literacko-filmowo-popkulturowego) i stworzenie z tej magmy wielowymiarowej struktury, przypominającej obecne social media, gdzie kicz miesza się ze sztuką, bezkrytyczna młodzieńcza naiwność ze zblazowaniem rutyniarzy (influencerów?) i pobłażliwością przedstawicieli pokoleń X i Y dla bzdurnych w większości treści.

Autorzy próbowali skumulować wszystkie te pierwiastki w zaledwie kilku bohaterach, należących do dwóch zupełnie różnych światów. Powstała sztampowa dychotomia – intrygujące i inteligentne wampiry kontra tępawi i nudni ludzie w miasteczku, którego nazwa, Zamczysko, miało się chyba kojarzyć z zakutymi pałami.

Ze schematu wyłamują się jedynie przyjaciółki Sara i Klara, czyli tryskające energią wcielenia młodości. Podobnie jak „zetki” i „alfy’ ze świata social mediów dziewczyny dzielą ludzi na użytkowników aplikacji randkowych i całą żałosną resztę. Żaden z dorosłych Zamczyszan nie zasłużył na ich zaufanie i IQ powyżej 70. Nie ma autorytetów, są tylko dziadersi, nawet jeśli stosunkowo młodzi. Wyszło mdło i schematycznie.

Historia jest banalna: do zapyziałego ospałego miasteczka zjeżdża czteroosobowa ekipa wampirów. Ma to być odwyk od krwiopijczych praktyk, coś jak sanatorium lub terapia. Ich szef próbuje nawet medytować, ale bez sukcesów.

Przywódcą jest Darek zwany Draculą, grany przez Mateusza Sawiela. Aktor ma ciężką robotę do wykonania, ponieważ przez cały spektakl musi chodzić przygnębiony, zrezygnowany i smutny. Ta drętwa poza i jednostajność emocji jest męcząca również dla widzów.  Myślę, że Mateusz Sawiel bardzo by się ucieszył i zyskał pole do popisu, gdyby jego bohater mógł pozwolić sobie na odrobinę szaleństwa i zagryzł jakąś mieszkankę Zamczyska – wtedy jego przeżywanie własnej inności i wyrzuty sumienia wobec Sary byłyby wiarygodne.

Pozostałe wampiry – Carmilla, Edward i Kain są zdecydowanie bardziej rozrywkowe. Tylko dzięki nim oraz Łowcy coś się w tym musicalu dzieje. O aktorach, świetnie grających te role – w dalszej części.

Przyjaciele Darka nie wytrzymują presji czekającego ich odwyku i jeszcze w drodze do Zamczyska wyszarpują trzewia i wysysają krew z wiozącego ich taksówkarza Romana.

To najbardziej intrygująca i najlepiej zrobiona scena musicalu – dobrze skomponowana i znakomicie zagrana, trzyma poziom, dramatyzm i jest zgrabnie podkreślona muzyką.

Niestety z logiczną kontynuacją wątków jest gorzej, ponieważ rano Roman pojawia się w miasteczkowym barze bardziej skacowany, niż zagryziony i na pewno nie przypomina wampira, którym powinien stać się po ukąszeniu…

Bar jest w miasteczku centralnym punktem, wokół którego obraca się życie Zamczyszan, a bar odpłaca się tym samym i kręci się wokół nich jak szalony – o tym za chwilę.

Pensjonat, w którym zamieszkują wampiry, oraz bar należą do rodziców Sary, a ona ma ten interes odziedziczyć. Tymczasem pracuje tam razem z Klarą. Dziewczyny marzą, aby coś się działo, a najbardziej tęsknią za prawdziwymi uczuciami.

Sara i Klara to prawdziwe panny z wilka – pierwsza zakochuje się w Darku, którego poznaje – a jakże – przez aplikację do randkowania, a druga w wampirzycy Carmilli. I ta relacja jest zdecydowanie najciekawszym i najlepiej zrealizowanym wątkiem fabuły. Po pierwsze jest zaskakująca (bo to, że Sara zadurzy się w tajemniczym Darku jest oczywiste od początku), po drugie zagrana jest niezwykle wiarygodnie, a co najważniejsze, została sensownie zakorzeniona w konstrukcji sztuki i świetnie opakowana muzycznie.

Rutynę miasteczka zakłóca pełnia księżyca, która z nieokreślonego powodu budzi przerażenie mieszkańców. Odzwierciedla to pieśń z demonicznym tekstem: ‘’Wilki w mroku czają się. Boimy się. (…) Jeśli wyjdziesz wilk cię zje. Ukryj się!” (OMG…😱).

W miasteczku odbywa się festyn, który jest dla miejscowych wielką atrakcją. W upojną noc świetnie bawią się również wampiry. Znika Klara, a jedna z uczestniczek zabawy znajduje jej zakrwawioną chustkę. Atmosfera gęstnieje, kiedy tropem krwiopijców do Zamczyska przybywa Łowca wampirów i uświadamia zacofanym prowincjuszom, że pełnia trwała dłużej niż sądzili, a zabawa odbyła się jeszcze w czasie wilczego księżyca, co mogło mieć tragiczne następstwa…

Po sesji motywacyjnej, zorganizowanej mieszkańcom przez Łowcę, wszyscy wyruszają nocą ze szpadlami do lasu w poszukiwaniu prastarego serca pierwszego upiora, które jest przyczyną wszelkiego zła (do tego „serca” jeszcze wrócimy).

W rankingu najbardziej bezsensownych scen ta wiedzie prym. Na drugim miejscu uplasowała się rozpacz Sary po stracie Darka wyrażona bieganiem do upadłego dookoła sceny.

Dalej nie jest lepiej. Tańczący z wilkami Łowca, który robił mieszkańcom Zamczyska wykład o skomplikowanych sposobach walki z wampirami, wymorduje je zwykłym lustereczkiem. Musiało to wpłynąć na niego deprymująco, bo zaczął odczuwać wyrzuty sumienia i żałować zabijającej uczucia skuteczności. Pojawia się zielarka Ziemia, symbolizująca matkę naturę, która grzmi donośnie, pęka i zapada się pod nieekologicznymi tubylcami, pochłaniając cały ten bałagan. Sara, która nie zgadza się na takie pospolite i smutne zakończenie, wzywa wszystkich do kultywowania miłości bliźniego i uświadamia sobie, że w pełni ma na swoje życie wpływ taki sam jak księżyc …w pełni😎 i manifestuje sobie (ale również całej ludzkości i wampirowości) szczęśliwe zakończenie. Nie wiadomo dlaczego ludzie, którzy chwilę wcześniej gotowi byli pozabijać szpadlami obcych (i siebie nawzajem) nagle zaczynają się kochać po wezwaniu dziewczyny uważanej przez nich za nie do końca normalną. Jednak wszyscy zgodnie pląsają, demonstrując radość z powodu finału. I nie wiadomo jak to jest możliwe po trzęsieniu ziemi i totalnym unicestwieniu planety.

Zabrakło tylko polskiej kawalerii… – jak powiedział Tom Cruise w „Zakładniku”.